rosalieoppad

Nog eventjes

2009-05-06T11:57:00.000-07:00

Nog eventjes doorzetten met mijn mooie satelliet in mijn schouder, waarmee ik volgens de arts CNN kan ontvangen, dan mag ik naar huis! Mijn sleutelbeen moet 6 weken herstellen,
maar het gaat goed. Ik doe alles met één arm. Het hele verhaal vertel ik jullie als ik 26 mei terugben, want typen gaat langzaam. Nu nog even participerend door observeren en beide ouders rondleiden. Tot in Hollandddd

xx R

Een beetje muziek na alle pijn en pech

2009-05-04T14:51:00.000-07:00

Muziek: heelmeester der wonden en bovendien zeer populair bij mijn onderzoeksgroep.
Raad welk liedje bij welk land hoort, de goede inzenders winnen een castagnetteset!

http://www.youtube.com/watch?v=YDTWFgFf__Q&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=QK0tnJvLRP8&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=N7Jht2WJAqE

smaken verschillen dat is duidelijk...

beatrix in een nieuw jasje

2009-04-19T13:56:00.000-07:00

Dit is de Marokkaanse interpretatie van onze majesteit.
Ze heeft tatoeages zoals een Marokkaanse hoort te hebben en men
heeft haar even ´opgepimpt´ zodat ze 25 lijkt.
Dan kunnen mijn vrijgezelle vrienden met haar trouwen en zal ze
aaaalle papieren van aaaalllee Marokkanen in 1x regelen. Dus geen
problemen met verblijfsverguningen meer, ze zal hertrouwen!

Goede nach, R

Vacaciones y Semana Santa en Moguer

2009-04-11T04:05:00.000-07:00

Verjaardagskado voor Rafa

Christi en Giorgi

La Virgen

Een ayudante

Semana Santa in Moguer

2009-04-11T03:44:00.000-07:00

Het is bijna Pasen. Christus lijdt. Hij hangt aan een stuk hout (zoals mijn vriendje het uitdrukt) en men zingt hem toe, in het Andaloeoeoe. Er loopt een fanfare voor en een fanfare achter. Men rouwt en geeft de Virgen de Montemayor die erachter loopt bloemen. Gisteren kwam de hele stoet om 12 uur 's nachts langs mijn huis. Aangezien ik de stoet elke avond zie en de trommels mij al weken wakker houden vanwege het oefenen, was ik niet elke dag gecharmeerd van de Here. Het is toch ook een dunne man, je kan zien dat Moguer in een diepe crisis zit. Gelukkig hebben we altijd nog de tradities die ons op de been houden. In Sevilla barstten mensen in huilen uit bij het zien van de Maagd...wat ben ik toch een kille Hollander. Mijn Marokkaanse maatjes zijn het inmiddels gewend, maar leven niet mee. God heeft immers geen zoon, stellen zij.
Morgen komt Lara langs, dan zijn we met vier personen, want ik heb sinds kort twee Poolse huisgenootjes. Zij zijn iets jonger dan ik en praten weinig. So wie so merk ik dat ik een grote kletskous ben en dat mensen niet begrijpen wat ze met al mijn levensinformatie moeten. Een
gezellig praatje maken gaat niet altijd, want mensen zijn erg verlegen. Wel drink ik ontzettend veel koffie met de Roemeense vrouwen, zonder melk graag.
Ooh daar komt AbderRahim me een broodje Halal worst brengen en karnemelk. Het is lunchtijd en ik moet altijd mee genieten van hun eten. Ze maken wel vaker lekkere dingen voor me. Mijn etenstijden zijn een beetje raar, want ik ontbijt op zijn Nederlands, lunch soms om 13u en soms om 16u, daarna komt het er soms niet van om meer te eten en soms eet ik om 21u, soms om 23u en soms om middernacht. Het verschilt ook wat ik eet, het varieert van een broodje kaas tot chocoladetaartjes tot tajine. Mijn ingewanden vinden het wel fijn, ik heb altijd van eten gehouden.

Nu, niet veel meer nieuws uit Moguer;
de armoede verhalen en problemen stijgen je soms boven het hoofd,
dus die bewaar ik dan maar voor thuis.

Kusjes, R.

Ps: Ton, bedankt voor het grappige filmpje. Ik heb niet veel contact met de Spaanse
jongeren en dans ook niet men hen, helaas. Ik ben wel in de Canguro, een kermisattractie
geweest op dit pleintje en kwam er natuurlijk helemaal draaierig uit.

Op vakantie in eigen regio

2009-03-28T12:42:00.000-07:00

Even er tussenuit! Besluit ik naar het strand te gaan met Rafa, gaat het regenen...
Nou ja, eerst in Córdoba en daarna naar Málaga. Bekijken jullie ondertussen dit even, dan
ga ik de bestrijdingsmiddelen binnen in mij uitdrijven. Aardbeien groeien niet zomaar
namelijk. Lekker niks doen en me tussen mensen begeven die ik versta.

Bijna Semana Santa en dan zie ik Lara en mijn vader alweer.
Ondertussen heeft Rafa me een laptop bezorgd en zijn moeder zorgt dat ik weer vet word...dank

http://www.youtube.com/watch?v=ZPE5z17lOJg

Liefs, R.

En weer een week erbij..

2009-03-22T11:40:00.000-07:00

Het wordt nu toch wel een beetje vervelend hoor, dat vervelenderwijs rondhangen.
Ik maak mijn rondje door het dorp, praat met alle Marokkanen die ik maar tegenkom,
ga naar de discotheek met Roemeense vrouwen en house mezelf te pletter op muziek die
ik in jaren niet gehoord heb. We zijn wel de meest gek dansende mensen, dat is dan iig
gelukt! Geen werk, geen geld, steeds hetzelfde riedeltje, iedereen is een vreemdelingenhater,
de ene bevolkingsgroep moet de andere niet, men geeft het door aan je chef als je met de
verkeerde op stap bent gegaan. Waarschijnlijk zal er over mij een heel raar beeld bestaan
in het stadje, want ik ken veel mensen met allerlei defecten, kleuren en eigenschappen en toch
hebben ze me nog niet persona non grata verklaard. (alleen de chef van het aardbeienveld heeft
het nog steeds niet op me geloof ik)
Gisteren ben ik bij een familie op bezoek geweest. De vader is burgemeester van een
dorp hier in de buurt en omdat ik zo zielig en alleen ben (boehoehoe), mocht ik komen logeren.
Veel ham en veel gamba´s gegeten en de dochter van 19 vertelde me over de politieopleiding die ze aan het doen is. De dochter van 9 gaat bijna communie doen, dus dat is ook een goed gespreksonderwerp geweest. De burgervader was heel hartelijk en gaf me goed te eten en een slaapplek naast zijn dochter. Ik sliep heerlijk rustig en als ontbijt at ik Churros con Chocolate. Dat terwijl ik het contact met de burgervader via via via had geregeld en hij eigenlijk ook niet wist wie ik was. De volgende keer moet ik het hele weekend komen en dan mag ik met de familie mee naar het berghuisje. Het was fijn om even goed uit te rusten en in een omgeving te zijn waar niemand me kende. Ik was erg blij met zoveel hartelijkheid en het is soms ongelooflijk hoe mensen je kunnen ontvangen terwijl ze je nauwelijks kennen.

Verder word ik eigenlijk heel moe van het contact leggen met mensen en altijd maar geïnteresseerd blijven en aardig en lief lachen. Nou, ik ga weer even socializen met iedereen
om me heen. xxx R.

2009-03-16T12:59:00.000-07:00

Elja, Zohel, Mohammed en ik

Elja en Elsje

Abdel-Karim, Elja, Zohel, Abderrahim (broertjes) en ik

Lekker veel zon en het rode goud groeit

2009-03-16T12:19:00.000-07:00

Zo, daar zit ik weer in het internetcafé, met grote letters een berichtje te typen voor jullie op het steeds beter te bedienen toetsenbord. Misschien krijg ik nieuwe Poolse huisgenoten, een vriendin van de eigenaar van het internetcafé en haar zusje . We zullen zien wat het wordt.
Toen ik hier binnenkwam om 18u was het internetcafé stikvol met mensen. Iedereen wil bellen, emailen, chatten en skypen. Ondertussen loopt het ene Marokkaanse broertje -met kort haar en rond gezicht op de foto- zich een ongeluk, omdat mensen willen betalen en omdat hun computer (of stoel) het begeeft. Zijn broer vertelt me hoeveel geld hij heeft, maar doet eigenlijk niet zo veel en heeft meisjes versieren hoger op zijn prioriteitenlijst staan.
Voor mij is het zeer interessant om te zien hoeveel mensen er binnenkomen en hoe ze met elkaar omgaan. Ik plant me meestal op een stoel en klets een beetje met Marokkanen en Roemenen.
De Polen zijn afstandelijker, waarschijnlijk omdat ze denken dat ik ook Pools praat, maar niets zeg. Een Roemeense jongen wil mijn nummer, want ik hielp hem eerder toen hij niets begreep van de bushaltes en nog helemaal geen Spaans sprak. Via een vriendin probeert hij aan mijn nummer te komen, maar dat gaat niet door! Dat is de tweede vandaag. Toen ik vanochtend bij het spreekuur van de sociale dienst zat, wilde een Algerijn die ook niets verstond met me koffie drinken. Op straat kwam hij me weer tegen na het boodschappen doen en riep steeds naar me café, café. Het feit dat ik een novio superguapo heb maakt niet veel verschil. Rafa waar ben je nouououou? Hij moet dag en nacht bij me zijn, anders begrijpt niemand iets van zo'n vrije vrouw! Jammer genoeg is mijn Rafa ook een vrije man die niet zoveel zin heeft om elke dag achter me aan te lopen. Hij komt liever een weekendje langs of begeleidt me naar de bioscoop in Cordoba om de nieuwste films te zien. Zijn grappen over dat ik liever met Mohammed, Mamadou of Constantino uitga vindt hij zelf ook heel erg leuk haha. Ik probeer me er door heen te manoeuvreren, al die mannetjes. Vrouwen horen afstand te houden en verlegen te zijn. Ja, helaas, dat gaat niet helemaal lukken, als ik me die rol aanmeet, dan gaat mijn onderzoek naar de maan! Verder is het zeer normaal om elk seizoen een andere partner te nemen, zowel voor man als vrouw. Ik maak me veel te druk om de liefde wordt hier gesuggereerd. Laat ik me maar aan mijn eigen rolpatronen houden en zeker niet 'native' worden, geen goed idee.. Ik volg alleen het aardbeienseizoen en hoef later niet naar de sinaasappels en daarna naar de olijven, gelukkig maar voor mij.
Het rode goud groeit, maar minder dan vorige jaar. Het is crisis en het fruit doet mee.
Ik vind het jammer, waarom eten Spanjaarden geen Bolletje beschuit? Ik heb aardbeien mee
gekregen van het veld, maar alleen suiker erop vind ik kaal. De zon schijnt heel hard en hopelijk
helpt dat voor de tuinbouw. Helaas ben ik tamelijk snipverkouden en ben ik nu na 3 dagen belabbering pilletjes gaan halen bij de apotheek. Volgens anderen moet ik naar de dokter, maar
dat doe je toch niet voor een verkoudheid? Rare mensen, wij zijn wel drie keer per winter in deze staat en dat gaat toch altijd over. Nu, ik heb nog gegeten met de onderburen. Een Marokkaanse man die lang bij Scheveningen in de buurt heeft gewoond en dat een heel leuke plaatsnaam vindt om te herhalen. Zijn zoontje heet Eleas en is nog heel klein. Een lief jongetje, maar hij huilt veel.
Ook heb ik koffie gedronken met een Roemeense vriendin die Giorgina heet en haar broertje dat heel verlegen wordt als ik er ben, ookal is hij 20. Hopelijk kan ik dit weekend naar het strand met de onderburen, want die hebben een auto. Dat is een hele luxe voor een local. Het integreren gaat goed, op de taalbarriere na, want ik kan toch nergens heen. Over een maand is Lara hier en daarna komen misschien oma en Elsje en zeker mijn papa. Tot schrijvens! R

2009-03-09T12:58:00.000-07:00

Ik ben boer Jansen en ik hou van discooo

2009-03-09T12:14:00.000-07:00

Een nieuwe week dus laten we vieren dat ik hier een maand ben!
Vandaag heb ik weer nieuwe dingen geleerd. Ten eerste dat je van
veel problemen hard wordt, zoals de sociaal werkster in Moguer.
Ze begeleidt immigranten door de papierwinkel en een bureaucratie
die zijn naam eer aan doet (met hoofdletter B). Soms is ze poeslief, soms
moet ze schreeuwen. Niet iedereen spreekt Spaans en als je harder praat
begrijpen buitenlanders je beter; dat is algemeen bekend. Een steun en een zucht,
maar ze doet haar best om iedereen een kans te geven en hulp te bieden. Ook de
man die het originele papier met stempel heeft ingeleverd bij een loket en de mevrouw die niet
weet van wie ze zwanger is én de moeder die men haar kinderen komt, omdat de
creche vol is, waarop het dochtertje een pennenhouder breekt, waardoor de moeder
zich snijdt aan de scherven en al tolkend voor haar zwangere vriendin probeert haar kind in bedwang te houden, wat natuurlijk niet helemaal lukt.
Een stoicijnse houding hebben en houden is een kunst, wil ik alleen maar zeggen. Ten tweede heb ik vernomen dat Mohammed de profeet morgen jarig is, ik zal het ervaren, eens kijken of hij alle kaarsjes uitblaast.. en ten derde: mijn Spaans verslechtert hier en dat komt omdat ik soms geen zin heb om alles drie keer te herhalen. De Onubenses (Huelvanen zullen we maar zeggen) zijn niet te volgen, zelfs niet door mijn lief,
dus het ligt gelukkig niet aan mij. Pools-Spaans heeft een gek accent, Roemenen
begrijp je een beetje beter, maar ja, daar leer ik ook rare woorden van en Marokkanen
spreken soms wel en soms geen Spaans. Als je ze verstaat kan je je Spaans beter
met een beetje Frans mixen, dan verstaan ze je beter. Kortom, het is redelijk moeilijk
om hier iets aan mijn kennis van de lingua franca te verbeteren. Laten we iedereen
Nederlands leren, dat zou Wilders vast ook willen en het zou mijn onderzoek zeker ten
goede komen.
De discotheek is ook een belevenis. Een loods op het industrieterrein naast de Aldi.
Een dj die heel veel house draait en liedjes uit Roemenië. Ik ben een houten plank als ik
dans, maar ik begin de muziek te herkennen, aangezien de dj een beperkt repertoire heeft.
De striptease voor vrouwen was werkelijk geweldig. Door mee te gaan heb ik meer contact
gemaakt met twee meiden uit Roemenië en ze zijn erg aardig. Ze vervelen zich als het regent en dan kan je beter wachten totdat je naar de disco mag, tja.
Ik heb ook nog een les Thai Jitsu gehad, terwijl ik dacht dat het zelfverdediging voor vrouwen
zou zijn. Klaarblijkelijk adverteerde de sportschool daar alleen mee, want ik stond tussen zes
grote sportschoolmannen die al eerder vechtsporten hadden gedaan. Ik lette goed op, want
de leraar spreekt erg snel Huelvaans en ik begreep soms niet precies wat de bedoeling was.
Het was een leuke les, maar ik heb nog steeds spierpijn en 3x in de week naar de sportschool
is niet helemaal wat ik in gedachten had. Soms heb ik afspraken in de namiddag en het is de
bedoeling dat ik zoveel mogelijk train, dus ik denk dat ik het sporten maar bij de wekelijkse
wandeling met Tío Pepe laat en soms eens mijn hardloopschoenen aantrek. Dat geeft ook
absoluut geen bekijks in het dorp trouwens. Alleen wonen, hardlopen, internetten en koken,
dat geeft te denken in het dorp: wie is die gekke Poolse die in het appartement bij de kerk
woont? In de supermarkt praten ze zo min mogelijk, waarschijnlijk versta ik het toch niet.
Een mevrouw dacht laatst dat ik iets wilde stelen, ha ik kan toch nooit kiezen wat ik wil eten!
Verder is corruptie heel normaal, je hoeft alleen het nieuws maar aan te zetten. Daarbij
begrijp ik de politiek niet, ze hebben een AVE verbinding met Sevilla uitgesteld, want
dat leek ze niet heel erg belangrijk. Ha, ik doe er 5 uur over om bij Rafa te komen!
Dat is langer dan met het vliegtuig, maar gelukkig wel minder duur. Nu is hij hier en
we hebben gisteren niets gedaan, lekker pijamadag, heerlijk. Morgen gaat hij naar Malaga
om gambas te eten bij zijn ouders op het strand. Ja, het leven van een werkloze gaat niet
over rozen. Gelukkig is boeken lezen zijn hobby, dan gaat de tijd sneller. Ik zal proberen
wat fotos te plaatsen zodat jullie kunnen zien dat ik hier werkelijk ben.

Tot volgende x Rosalie

Wat de boer niet kent, dat vreet hij niet

2009-03-05T10:28:00.000-08:00

Oja, de stroopwafels, daar verwijs ik niet meer naar! Soms raak je de kloe van je verhaal kwijt, dat komt omdat je teveel praat. De boer van de boerderij waar ik 2 dagen rondhuppel tot spijt van de aarbeienplukkers die gebukt gaan onder het rode goud, lust mijn stroopwafels niet!
De eerste dag dat ik kwam was hij zeer enthousiast over mijn onderzoek en de dingen die ik hem vroeg. Echter, er is iets in onze houding naar elkaar veranderd. Eigenlijk is het een heel stugge man die van autoriteit geniet. Ik heb hem waarschijnlijk gekwetst door meer met zijn werkgevers en oom te praten, dan met hem. Hij dacht met de eer te strijken, maar ja, ik ben natuurlijk niet gekomen om hem uit te horen over de boerderij en hoeveel aardbeien hij oogst. Hij praat ook veel over plasmaschermen en hypotheken: twee dingen waar ik weinig van weet.
Je kan niet iedereen zijn sympathie winnen klaarblijkelijk. Toen ik hem het mooie doosje stroopwafels aanbood dat Elsje mee had genomen, rageerde hij met de zin "die lust ik niet". Het spreekwoord is dus waar en mijn omkoopactie was mislukt (de andere mensen aten ze wel met smaak op).
Verder word ik horendol van het Roemeens, Pools en Marokkaans dat ik niet versta. Van die laatste taal versta ik nog het meest, maar verder dan de dagen van de week en de sociale etiquetten kom ik ook niet. Gisteravond ben ik met twee Roemeense vrouwen naar de plaatselijke discotheek "El Emigrante" geweest. Het was erg rustig en ik herkende niet één nummer helaas. Daarbij voelde ik me als een boer op klompen, omdat Roemeense vrouwen erg petiterig zijn en heel goed kunnen dansen. We sloten ons aan bij stoere Roemeense mannen met goude kettingen en puntschoenen. Ik werd weer geconfronteerd met mijn eigen voordelen, want in Nederland had ik met zo'n man nooit gepraat, maar het bleken aardige jongens te zijn. Ze reden op de tractor, allemaal. De meisjes waarmee ik was merkten later op dat dat nogal vreemd was, meestal heb je maar één tractor op een boerderij. Ze wilden niet zeggen dat ze aardbeienplukkers waren.... Wat heb ik toch een spannend leven. Verveling is een groot goed hier en het is best lastig om me te vervelen heb ik gemerkt. Als het regent blijven de aardbeien groen en daarom is er nu weinig te doen.
De belevenis van de dag was dat de nieuwe onderbuurvrouw me vroeg of haar man hun schotel mocht installeren vanaf mijn dak. Ze sprak me aan in het Frans, want volgens mij is ze net uit Marokko gekomen om met haar man samen te wonen. Natuurlijk beantwoordde ik haar vragen vloeiend!, tegelijkertijd wijzend op mezelf om uit te leggen dat ik Rosalie was en ik vertelde haar dat ik haar baby lief vond. De buurman (Achmed) blijkt 5 jaar in Den Haag te hebben gewoond en kwam met zijn vriend Abdul naar mijn dak kijken. Om 5u zou hij terug komen, zodat ik daarna naar het internetcafé kon. Aangezien hij er om 6u nog niet was, besloot ik aan te bellen. Zijn vrouw deed open met een handdoek op haar hoofd en Achmed sliep onder een dekentje op de bank. Ik stoorde dus helemaal niet en hij legde me uit dat hij nog een dingetje nodig had of zo iets. Morgen komt hij terug, maar inmiddels ben ik wel de Portugese zenders kwijt en dat zijn de enige die een beetje te pruimen zijn. Ik ben wel blij dat ik niet de enige ben die om 5u 's middags in slaap val als ik om 7u ben opgestaan. Dat buitenleven is toch wat anders dan ik gewend ben...

Kus, R.

stroopwafels en regen

2009-03-02T12:13:00.000-08:00

Hoi allemaal,

Ik heb een paraplu gekocht. Dat was nodig, want vanmiddag regende ik nat.
Dat is niet goed voor de aardbeien en niet goed voor de arbeid. De paraplu werd
me verkocht door een Chinese meneer, met een chinees uiterlijk, maar toch weer
niet al te veel, want het lijkt wel of hij Spaanse voorouders heeft. Het zal wel een
goede mix van van alles zijn. Toch stom dat je je altijd blijft afvragen waar iemand
vandaan komt, maar eigenlijk ook heel logisch. Ik ben lekker Pools en dat gaat er niet
vanaf, Dobro!
Vanochtend heb ik de problemen van immigranten aangehoord bij de sociale dienst.
Ik dacht dat mijn billen eraf zouden vallen en dat mijn maag zich om zou keren.
Hoe kunnen Spanjaarden van 10 tot 3 werken zonder een eetpauze? Daarna heb ik
lekkere kippenvleugels gebraden, helemaal niet Hallal haha, daar doe ik niet aan mee.
Ook niet aan de hoofddoek die Mohamed me steeds probeert om te doen. Dat ik een
novio heb interesseert hem niet, dan komt die toch ook in zijn huis wonen? Grapjassen
zijn het, maar met een goed hart! Mijn internetcafe amigos zijn ondanks alles toch de leukste, omdat ze lief doen met kinderen, dove kinderen en Nederlandse kinderen zoals ik. Iedereen is altijd welkom.

Als goede Noord-Europeaan ben ik al gewend aan mijn privacy en is het best
fijn dat ik thuiskom zonder 10 mensen om me heen. Natuurlijk
mis ik wel huisgenootjes, want niemand begrijpt wat ik hier doe en ik krijg het ze niet aan hun verstand gepeuterd dat ik hier op veldwerk ben. De mevrouw van de sociale dienst begrijpt het, maar van privacy heeft zij niet gehoord. Ik krijg namelijk niet echt de gelegenheid om uit te leggen dat ik onderzoek doe aan de mensen die op spreekuur komen, dus informed consent is niet altijd haalbaar vind ik.
En dan nog, als het lukt, begrijpen immigranten er niets van, veel te lastig. Ik ben op
vakantie, dat is de enige conclusie die ze er steeds uit trekken! Als ik op vakantie ben ga
ik niet bij de sociale dienst zitten om mensen over hun uitkering en hun papieren te horen praten. De sociaal werkster legde ook nog uit dat de man die net was geweest 2 jr in de gevangenis had gezeten. Het was zeer onwaarschijnlijk dat hij een verblijfsvergunning zou krijgen. Dat ging ze me uitleggen met de volgende al zittend aan het bureau, denkende dat diegene het toch niet verstond in rap Spaans waarschijnlijk. Een andere werkethos.
Een Marokkaanse mevrouw deed haar beklag bij mij over de papierwinkel en over het feit
dat haar broer in Nederland veeeel meer verdiende met tulpenbollen poten. Hier was het net Marokko; weinig verschil.
Dan zijn er nog de Malinezen die een taal spreken die ik niet versta en een beetje Frans. Eentje
had allerlei papieren van een ander, maar niet van zichzelf. Hij had alle metrokaartjes van Valencia en bankpapiertje etc in zijn jaszak. Ik geloof so wie so dat een tas of koffer hier een luxe is. Een andere mevrouw zei dat ik mee kon op vakantie naar een dorpje bij Fez. Op het antwoord dat ik dan mijn koffer ging pakken kreeg ik een lachsalvo, die had je toch helemaal niet nodig!
Tja, ik blijf in een andere wereld zitten. Het spijt me zeer, maar de idealistische antropoloog die Frank Boeijen's "Kom je wereld uit" nastreeft, ben ik toch niet. Sommige verschillen kan je niet overbruggen, hoe graag je ook wil. Dat betekent echter niet dat dat erg is. Multiculturalisme is altijd een droom geweest, als we er samen maar uitkomen. Naast elkaar en met elkaar!

Weltrusten, volgende keer weer plattelandspraat voor gevorderden.

Rosalie

Alles net als in Nederland

2009-02-25T10:56:00.000-08:00

Helaas carnaval is voorbij en vandaag zal iedereen wel moe zijn en een haring hebben gehapt.
Een vliegtuig landde niet helemaal goed bij Schiphol, dat heb ik ook vernomen.
Verder gaan veel dingen aan me voorbij, vrees ik. Het is hier nogal geisoleerd, want
mensen zijn gefocust op het dorp of op hun land van herkomst. Het feit dat ik eventjes
naar Cordoba reis is al een wonder voor de meeste inwoners van Moguer. Maar ja,
waarom zou je het ver zoeken als je het dichtbij kan vinden? Dat is een wijsheid die ik
nogal goed aan mijn laars weet te lappen haha.
Vandaag ben ik weer op de boerderij geweest. Er moest hard gewerkt worden en ooohhh
wat schijnt de zon hard op je bol. Het lijkt wel Moriaantje zo zwart als roet, maar die zijn
niet bezig met aardbeienplukken, maar met rondhangen op de Plaza de la Coronacion.
Er is weinig werk en als het er is, pikken de vrouwen het in, want de bouwsector ligt al
heel lang plat. Vandaag deed een man zijn beklag over de negritos die niet wisten hoe
ze moesten verven en daarom alle verf over de grond gooiden, het is toch wat. Voor
armoede hoef je Europa trouwens niet uit, dat blijkt wel uit wat mensen hier bezig houdt.
Het slachtofferdiscours ga ik niet gebruiken, want er zijn hier genoeg leuke dingen te
doen en ook al is er een crisis, dat maakt niet dat je geen lol hebt en elkaar niet hoeft te
helpen.
Eergisteren ben ik dan ook thee gaan drinken met Mohammed en zijn vrienden. Ze
wonen in een rommelig mannenhuis en hebben een zeer grote televisie.
We hebben thee gedronken, heerlijke tajine gegeten (met mijn rechterhand!) en
ik verloor keer op keer met dammen. De laatste keer dat ik dat deed was toen ik klein
was met Elja. Daarna keken we naar de grote televisie en ik leerde de dagen
van de week zeggen in het Marokkaans. Prison Break met Arabische ondertiteling was
ook erg interessant. Het muziekprogramma dat volgde was hilarisch; een heel beroemde
muzikant, genaamd Stiet, speelde op een viool. Het hele publiek in Casablanca ging uit
zijn dak en Stiet speelde lekker verder met zijn zes vingers (een klein ringvingertje bungelde
een beetje naast de snaar). Heel raar dat ik Stiet niet kende, tja ik weet ook weinig als
domme antropoloog. De hele dag heb ik doorgebracht met deze mensen en er kwamen steeds
meer Marokkanen die allemaal geen werk hebben, maar eten is er altijd wel. De jongste is
18 en de oudste 30. Sommige visa gaan deze maand verlopen en ik ben benieuwd wat er dan
gebeurt. Allah is groot zegt men dus laten we daar dan maar op vertrouwen.
Ik ben nog bezig met de integratie bij de Roemenen en Polen, wat ook lastig lukt qua taal,
maar ze hebben me mee gevraagd naar de disco El Emigrante. Was ik maar Babilon in
levende lijve, maar helaas kan dat niet. Dan gaan we het maar proberen met een glimlach
en blonde haren die naar de kapper zijn geweest!

hoe zo cultuurshock

2009-02-24T12:17:00.001-08:00

http://www.youtube.com/watch?v=ta1CXqkCdx8&feature=related

Alle nationaliteiten lusten niet alles

2009-02-19T10:08:00.000-08:00

Eindelijk! Tijd om een lang verhaal te schrijven. Mijn vingers doen nu al pijn, want wat doe je
met een Arabisch of Frans toetsenbord? Je aanpassen!! Dat is so wie so iets wat wij antropologen als geen ander kunnen, schijnt. Dan komt het toch nog van pas; hetgeen iemand mij zei:
je bent als een kameleon, jij past je aan iedereen aan. Dat vond ik toen niet zo n geweldige opmerking, maar met de tijd leer je andere dingen te waarderen, zoals ook deze voetnoot van een vriend.
Eerst denk je: wat een choas, hoeveel immigranten zal ik acherna moeten lopen en hoe ga ik ze in hemelsnaam benaderen? De praktijk wijst uit dat als men er achter komt dat je geen Pools spreekt en ook niet komt om werk te zoeken, er iets anders met je aan de hand moet zijn.
Dat is het geval. Ik ben een heel vreemde, maar tegelijkertijd net zo buitenlandse verschijning als de anderen in dit stadje. En de Spanjaarden kachelen er maar tussendoor.
De grote oogst zal over een maand beginnen, want door het slechte weer is het een slecht
jaar en de frambozen zijn de goot al ingespoeld. De aardbeien worden echter kunstmatig in leven
gehouden.

Het is verder warm, maar s nachts weer koud. Alles is hier bipolair eigenlijk. Spanjaard of buitenlander, Afrikaan of Oost Europeaan, werkend of werkloos, depressief of vrolijk, oud of jong. Om een indruk te krijgen van het stadje: het heeft ongeveer 12000 inwoners en ligt 20 km van de stad Huelva. Portugal is hier een uur vandaan als je een auto hebt, zo niet en dat is meestal het geval, dan zit je drie uur in de bus. Ik loop veel en luister veel en dat is allebei best vermoeiend. Half 9 was ik op het aardbeienveld waar ik via een cooperatie mee in contact ben gekomen. Daar bestudeer ik tot half 4 de Spaanse boerenfamilie die Roemenen, Spanjaarden, Polen en straks ook Bulgaren in dienst hebben. Tio Pepe vertelt me alles over het dorp en over de politiek van Andalusie. De zus van de eigenaar weet alle nieuwe roddels en daarom weet ik dat de man met die snor die voor de gemeente werkt, vreemd is gegaan met een vrouw van de gemeente die zo lelijk als de nacht is. De boer zegt soms boe en af en toe bah. Zijn kinderen zijn schatjes en hebben typische nette kleertjes aan als ze na papa s werk een tapa eten.
Iedereen waarschuwt me voor de Marokkanen en de Moros (de andere Afrikanen zoals Algerijnen, Senegalezen, Gambianen, etc dus). Tot nu toe willen ze weleens de neiging hebben om me te vragen of ik in een huwelijk geinteresseerd ben. Mijn vrienden van het internetcafe zijn broers uit Marokko. Eentje is onder een vrachtwagen het land binnen gekomen.
Kortom, veel werkloosheid en sores, maar meer alegria en dat neem ik liever als uitgangspunt. Elke dag is anders en ik raad iedereen die teveel in zijn hoofd wegzinkt een dagje platteland aan. Het verheldert de geest en maakt dat je beseft dat je gewoon moet eten en ademen haha niets meer!
Verder veel gemengde huwelijken, die mooi nageslacht voorbrengen. Er wordt wel gekibbeld over of de dochter Ghadiza of Andrea heet. Het kind is al een jaar naar ik schat, maar dat krijg je met een Marokkaanse vader en een Roemeense moeder!!! Blijkbaar zijn nationaliteiten heel belangrijk, maar een Roemeense aardbeienplukster zei me: we werken even hard, waar we ook vandaan komen. Jammer dat de eigenaar geen Marokkanen aanneemt...

http://www.aytomoguer.es/

Volgende keer meer (heel concrete) informatie.

Een grote zoen,

ROSALIE

ps carnaval laat maar niemand heeft geld om met me mee te gaan...snik...

Moguer het kleine witte stadje

2009-02-15T11:02:00.000-08:00

Na een week in Moguer ben ik gewend en ken ik Spanjaarden
Marokkanen en Roemenen. Ik heb mijn eigen appartamentje
en de zon schijnt lekker. Mensen beginnen aan me te wennen
en ik participeer in het vervelen. Er is geen werk en de aardbeien
zijn nog groen. Rafa is al geweest en heeft me goed geholpen wie weet
kan ik hem aanstellen als tolk want het Andalusisch is veel te gesloten.
Binnenkort meer als ik een ander dan Frans toetsenbord heb gevonden.
De verhalen zijn talrijk en ik zal ze snel hier opschrijven.

Kusjes R

afscheidsfeestje

2009-01-31T12:03:00.001-08:00

Huelva - España

2009-01-24T09:53:00.001-08:00

Als je dit leest, ben ik op weg naar Huelva in Spanje.
Dit keer niet op reis, maar op veldwerk.
Om mijn master culturele antropologie af te ronden ga
ik onderzoek doen naar de invloed van mondialisering op
immigratie naar Huelva vanuit Afrika en Oost-Europa.
Eens kijken of ik door 'hanging around' en 'being there' iets
te weten kan komen over de restricties die o.a. de EU opwerpt
voor immigranten.
Huelva is een gebied in Spanje waar veel seizoensarbeid
wordt verricht. Niet zo bekend als de tomaten van Almeria,
maar veel lekkerder: aardbeien. Ik ga ze plukken, proeven
en kijken of ik deze 'strawberry fields' kan koppelen aan
theorieën van migratie, macht en de morele economie.

8 februari 2009 kom ik aan in Faro, Portugal en zal
ik verder reizen naar een klein dorp in de provincie Huelva.

Tot schrijvens, Rosalie

nog 2 dagen in Peru

2008-01-11T07:27:00.000-08:00

Keurig op tijd op de luchthaven in Lima en dan blijkt dat het vliegtuig een uur eerder vertrekt.
We hadden nog 8 minuten om het te halen... Niemand had ons op de hoogte gesteld en omdat we zo ver van te voren hadden geboekt, waren de tijden veranderd.
Momenteel zijn Dario en ik in een 4 sterren hotel. We krijgen ons natje en ons droogje en dat is maar goed ook want hij heeft nul euro en ik nog zeventig. Morgenochtend vertrekt het vliegtuig als het goed is! Wij genieten nog even van Lima en denken maar niet na over de honger die andere mensen hebben terwijl uitkijken op de cocktailbar als we koffie drinken.
Tot over ongeveer een week in Nederland. Kusjes R.

Het staartje van de reis

2008-01-07T09:51:00.000-08:00

Gelukkig nieuwjaar iedereen!!!

Ik heb het iets later dan jullie gevierd en op 4000m hoogte in een stenen hutje. (Pariaccacca)
De Pisco was snel op en we hebben balonnen opgehangen in het huisje van de familie
waarbij we waren, omdat dat geluk brengt hier. Verder had de familie niet echt een boodschap
aan nieuwjaar en werd er geslapen, omdat de lama´s ook weer vroeg opstaan.
Momenteel is er niet veel tijd om te schrijven. Ik ben nu bij de kust aangekomen na meer
dan een week in de bergen. De afdaling was redelijk lastig, maar ik heb een hele fijne tijd gehad.
De 11e januari vlieg ik naar Madrid en dan blijf ik nog even in Spanje. Waarschijnlijk zal ik rond
de 20e terug zijn. Elsje zal met me mee naar Nederland reizen. Hopelijk is het niet zo koud
als in de bergen en doet de elektriciteit het weer ondanks helikopters, etc. Ik zie jullie snel weer
en hoop de cultuurshock te overleven. Boerenkool, daar heb ik zin in!!!!!!!! Kus, R

Rosalie eet eigenlijk de hele dag door

2007-12-22T14:17:00.000-08:00

Lekker hoor cavia!
Papi en mami + koe = melk
Cocabladeren om te kauwen

Cuzco el ombligo del mundo

2007-12-17T15:32:00.000-08:00

Salccantay
Horticultuur Incas
CuzcoPlatteland Cuzco...rustig

Mediteren bij een plant en... insmeren!!!!

Cuzco is de navel van de wereld, want de Inca´s zagen het in een vallei liggen en dat

was blijkbaar het eerste wat bij ze op kwam. De foto´s spreken voor zich.

Een paar foto´s zijn nog van de trecking en een paar geven een impressie van Peru en

haar inwoners. Het klassensysteem bevalt me niet, maar de mensen individueel wel.

Cuzco is een hele mooie stad en heeft in bepaalde delen dezelfde structuur als Granada

en soms dezelfde straatnamen. Het is wel een toeristische stad en de enige vrienden die ik

maak zijn Peruanen. Het feit dat ik alles begrijp en dat ik Spaans spreek verbaast de mensen

nog steeds, ik gebruik soms zelfs rare woorden die ik in Spanje niet meer ga gebruiken.

Het is me wel gelukt om het goedkoopste hostal te vinden: ik betaal twee euro vijftig.

Ik blijf nog even hier en ga dan naar Lago Titicaca. Daarna vier ik kerst in Cuzco.

Laat ik maar eens gaan, want de hond in het internetcafé stinkt.

Een dikke zoen van Rosalie

2007-12-11T17:37:00.000-08:00

´pekepeke´
Kike, Leo en Luis in de jungle
Choquequirao
Choquequirao, Incahuis
Bovenaan Machu Pichu (Huaynapichu)

Hola mis amigos!

Radiobemba, hier ben ik weer. Vandaag ben ik om 5 uur opgestaan om omhoog te klimmen naar Machu Pichu (MP). Normale toeristen doen dat met de bus, maar die kost 6 dollar en dat vinden wij afzetterij. Bovendien is er niets mis met onze benen.

Ik zal even bij het begin beginnen: na de jungle ben ik naar Ayacucho afgereisd, daarna met de hobbelbus naar Abancay (gelukkig blijft de bus op de berg) en toen zijn we vanuit een klein dorpje, Cachoras, de trecking begonnen. Met een muilezel voor de rugtassen en één voor de jongedame gingen we op weg. Onderweg wisselden we van paardenbegeleider (hoe vertaal je arriero? -> interglot zegt drijver), omdat de onze verplichtingen had. Dat betekende voor onze Nacho van 16 dat hij niet naar school ging, maar met bijna niets een week op stap ging met ons gringos. De eerste dag was warm en veel klimmen. Na het kamperen de volgende dag door naar Choquequirao. Hier vonden we Inkaruïnes die nog niet zo lang geleden ontdekt zijn en de hele dag waren er 6 toeristen geweest - wat een verschil met Machu Pichu! Het was heel erg mooi en ik genoot er echt van. Er is nog veel op te graven en te restaureren, maar de Fransen steken er geen geld meer in en onze vriend Alan García kan het niet heel veel schelen volgens mij, want het is niet in Lima. Op een bankje in een Inka huis vond ik bij toeval Andrés, een amerikaan die ik ken uit Huancayo. Hij en zijn vriend woonden in Panamá en daarom spreken we Spaans. Het was een groot toeval en de hele trecking hebben we met hen voortgezet en vandaag zijn we met hen naar MP geweest. Dat was wel een beetje druk. We maakten grappen dat iedereen stil moest zijn, omdat er daadwerkelijk mensen mediteren en de energie van de stenen absorberen.

We voelden ons op het uitkijkpunt eigenlijk als een aap op de rots van Gibraltar. Mijn idee was om per ongeluk wat mensen aan te stoten om zo meer bewegingsvrijheid te hebben, maar volgens Kike was dat asociaal, want zij zouden naar beneden kunnen vallen. We besloten dan maar een ananas die we mee hadden genomen op te eten, buiten het zicht van de ´wachiman´, want je mag in heel Machu Pichu niet eten en van een wc is ook geen sprake. Kortom, het was een lollige en warme dag, maar ik genoot meer bij Choquequirao. Kike slaapt al, hij was een beetje moe van alle indrukken en van de klim naar de zonnepoort, maar dat waren alleen maar 3 stenen zegt hij.

Morgen met de trein op weg naar Cuzco. De prijzen zijn belachelijk en we mogen niet met de Peruanen in de trein, want die betalen 5 keer minder. Dus we moeten met de gringos, wie weet komen we weer een groep oudere Japanners tegen die de Mount Fuji op foto´s willen laten zien en die geen benul hebben van wat de Peruaanse cultuur inhoudt, maar wel boos worden als iemand voordringt. Veel culturele indrukken dus en hopelijk kunnen we weer wennen aan de bewoonde wereld. Een warme douche na een week heeft i.i.g. geholpen, bovendien is hij niet afgebroken en werd hij niet koud na 3 minuten, slechts na 10. Ik ga Kike wakker maken en misschien koffie drinken, die is hier veel te lekker. Veel plezier iedereen met mij bespioneren op Google Earth. Waar je een verbrande gamba met 5000 muggenbulten ziet ben je warm! Een dikke kus, Rosalie

Weer in de bewoonde ¨spaanse¨ wereld

2007-12-03T08:32:00.000-08:00

De jungle was een groot avontuur! Met de zweetbus naar Satipo; de poort naar het oerwoud en ooo wat was het warm. Na een hele nacht in de bus, 2 uur over een hobbelweg in de taxi en daarna 8 uur in een boot kwamen we aan in Betania. Dat is dus niet als de ferry naar Engeland, maar het is een kano met een motor eraan en kippen, eieren en andere pakketten die niet nat mogen worden erin. Na een paar uur in de ´pekepeke´ kwam er een grote donderwolk aan en moesten we ons beschermen met plastic zeilen en paraplu´s. Ik was samen met Marco, een jongen die ik heb leren kennen en hij werd constant boos op de leraressen die voor ons zaten en afval in de rivier gooiden. Na een dag in deze boot moest ik afscheid nemen van Keko (zo heet de dochter van Fujimori ook!), een meisje van 2 dat mij eerst heel eng vond, maar uiteindelijk bij me op schoot ging zitten Marco en ik waadden door het water in de regen en 2 jongens uit Spanje gingen ook aan land om de Ashaninka gemeenschap in Betania te bezoeken.
Daar aangekomen sliepen we bij een familie in een houten huis op de grond. Ooh ik ben heel blij met mijn opblaasmatras zeg.. De familie heeft 5 kinderen, waarvan het jongste meisje net 4 was geworden. Zij zong de hele tijd dat we er waren liedjes in Quechua. De kippen werden voor onze soep geslacht en de yuka werd op tafel gezet met een bananen drabje om te drinken erbij.
De volgende dag vertrokken we met onze gids Leo, inclusief machete en geweer, naar de jungle.
De DEET deed zijn werk goed en de malariapillen hebben geen bijeffecten gehad.
In de jungle hebben we gezwommen, vissen gevangen, veel yuka gegeten totdat het op was, papegaaien gezien, geprobeerd om te jagen, maar niets gevangen en we hebben gekampeerd onder de volle maan in onze tentjes. Gelukkig was de maan vol, want er was een puma gesignaleerd door de bevolking van Betania. Die hadden we waarschijnlijk opgegeten als die zich had laten zien, want de tweede dag waren we zooo hongerig dat ik me afvroeg waarom boombasten oneetbaar zijn.. Weer terug in Betania dronken we het overheerlijke brouwsel van yuka en camote, waarvan we niet wisten dat onze vrienden Ashaninkas het hadden voorgekouwd, maar dat gaf niet, we hadden dorst. Het schijnt dat als je er 6 liter van drinkt, je redelijk dronken bent. Daarna aten we meer yuka en in de bus terug hebben we het alleen over yuka en gefermenteerd bier gehad.
In Huancayo heb ik nog een aantal dagen met mijn vrienden doorgebracht en bier en wijn gedronken op het dak van een hotel, waar je een prachtig uitzicht hebt. De ene Spanjaard is naar huis en met de ander (Kike) reis ik verder. Vandaag gaan we na een hele lange busreis over een onverharde weg naar Choquenquirao, dat zijn inca-resten die nog niet zolang geleden ontdekt zijn. We gaan lopen met een gids en ezels om onze bagage te tillen. Over een week komen we aan bij Machu Pichu en daarna gaan we naar Cuzco. Daarna volgt Lago Titicaca, ik denk dat ik daar rond kerst zal zijn. Dario trekt zijn eigen plan en is artesanos in allerlei plaatsen aan het bezoeken en leert een hoop over hoe je tapijten maakt en over hoe je stenen bewerkt, etc. We hebben elkaar in Ayacucho ontmoet, maar ik weet niet of hij ook naar Cuzco gaat. Zijn geld raakt op vertelde hij.
Ik heb jullie weer op de hoogte gesteld, hopelijk is mijn Nederlands niet te slecht en bevallen de verhalen jullie. Een kusje, Rosalie

Weer op zoek naar de Ashaninkas, maar dit keer echt.

2007-11-20T11:19:00.000-08:00

Huancayo is een leuke plaats met aardige mensen, dus ik ben er nog steeds.
Dario is bij een familie calabassen aan het maken en heeft nog last van zijn rug.
Hij heeft het er wel naar zijn zin en slaapt niet meer in het hostal, waar ik hem toevallig
tegenkwam, want we wisten niet van elkaar dat we in dezelfde stad waren.
Ondertussen heb ik al wat Peruaanse vrienden gemaakt en we zijn naar de plaatselijke
discotheek geweest om naar Cumbia te luisteren en te dansen. Verder heb ik Inca plaatsen
bezocht en ben ik een hele dag in de bergen geweest.
Vandaag vertrek ik met een gids naar de Ashaninkas in de jungle, om te beleven hoe
de gemeenschap samenleeft met de natuur en om de rijke flora en fauna zelf te zien. Het
zal een lange reis worden. De transportmiddelen varieren van bus, auto tot boot.
We reizen af naar de twee rivieren Perene en Ene en op de plek waar die samenkomen
zal ik bij de gemeenschap logeren. Zondag zullen we teruggaan en dan kan ik meteen weer
in het hostal terecht, alhoewel ze niet erg blij zijn dat ik mijn eigen plan trek en niet met
hun tours meega, maar mijn eigen routes maak.
Er zijn veel Noord-Amerikanen en met eentje daarvan speel ik veel tafeltennis. Er zijn ook twee
Nederlanders gearriveerd, maar toen ik met ze praatte merkte ik dat ik bijna geen Nederlands
meer kon spreken. Alle plaatselijke woorden in het Spaans leer ik wel snel, alhoewel men
zich erover verbaasd dat ik een nogal grof taalgebruik heb. In Spanje is dat veel normaler dan
hier. Het is de bedoeling dat ik me als een dame gedraag en dat lukt me niet zo heel goed. Bovendien zijn er ontzettend veel sociale conventies waar ik het liefst tegenaan schop, maar dat is men niet gewend en daarom heb ik soms wat problemen met me aanpassen. Mijn vrienden lachen zich wel een bult als ik rare opmerkingen maak of als ik zeg wat ik denk. Het is me opgevallen dat je beter kan zeggen dat je een niet bestaande afspraak hebt, dan dat je zegt dat je geen zin hebt. Die indirecte communicatie zijn wij Nederlanders niet gewend natuurlijk.
Er zijn veel jongeren die bezig zijn met hun identiteit en met de historie van de Wanka s, een
bergstam die samen met de Spanjaarden de Inca s te lijf ging en won, maar tegelijkertijd verloren zij ook.
Een paar jongens hebben me boeken geleend, terwijl ik heel weinig tijd heb om te lezen, maar ik zal ze lezen als ik weer alleen op weg ben. De vraag is namelijk of Dario meegaat, want zijn rug verbetert niet erg. Volgende week zien we wel weer wat er gebeurt. Het leven bij de dag went snel en het bevalt me dat je spontane afspraken kan maken met mensen. Dit echter vanwege de werkloosheid, waardoor je iedereen op de Plaza de la Constitucion treft. Met de andere buitenlanders uit het hostal eet ik eigenlijk alleen. Zij werken voornamelijk in een weeshuis dat door de staat gefinancierd wordt en hebben geen idee dat dat weleens corruptie zou kunnen betekenen. De man van het hostal heeft een monopolie op toerisme hier en daarom besloot ik mijn eigen plan te maken. Vandaar, tot volgende week!!!

O en T, wat leuk jullie verhalen, Engeland is weer een ander wereldje!

een beroemdheid in korte tijd

2007-11-10T18:17:00.000-08:00

Hoe zorg je dat in een klein stadje waar iedereen zeer gereserveerd is, ineens iedereen je kent?

Ik heb de oplossing gevonden: je gaat bij een theatergroep staan.
Dagen loop ik hier al rond, ik probeer de vragende blikken met: "wat doe je hier in godsnaam?"
te ontwijken of vriendelijk glimlachend te beantwoorden, maar eens een gringa is altijd een gringa. Eigenlijk had ik het al opgegeven. De mevrouw op de markt is aardig, de winkelier uit
Lima ook en mijn gids is zeer kundig en helpt me goed. De rest van Tarma echter, wist niet wat ze met me aan moest. Gringo´s komen normaal in het hoogseizoen, zijn voornamelijk man en
komen zeker niet alleen.
Deze avond zag ik een groepje jongens een toneelstukje opvoeren en er stond een horde mensen bij te kijken. Ik bleef staan en natuurlijk viel ik op, waarop zij vroegen waar ik vandaan kwam en of ik "mucha plata" had meegebracht. Ik antwoordde natuurlijk dat ik uit Nederland kwam en dat ik geen euro´s had, maar wel soles.
Het toneelstuk ging als volgt: de ene jongen had een amante en een esposa. (vriendin en vrouw, heel normaal hoor) De andere 2 jongens waren als vrouw verkleed. De ene vroeg nog aan de ander: wat zit daar beneden voor flubber bij je rok, waarop de ander zegt: dat is mijn mobiele telefoon, kijk hij trilt. -hilariteit allom- (men is hier nog niet zo besmet geraakt door Berlusconi/Endemol TV)
Maar goed, het toneelstuk ging verder, ze deden een telenovela na. Ik mocht ook de amante zijn, zeiden ze, maar dat leek me niet zo'n goed idee. De man loopt met zijn amante op straat en komt zijn vrouw daar tegen. De vrouw wordt hysterisch en wordt kwaad op de man en begint aan het haar van de amante te trekken. Dit wordt sterk uitvergroot, elkaar "pendeja" noemend en de man kijkt ernaar en lacht. Twee vrouwen die om hem vechten, ach waarom niet?
Helaas is dit niet alleen het stereotype, maar ook vaak genoeg de realiteit. Hoeveel vrouwen voeden hier alleen hun kinderen op? Hoeveel mannen stichten een tweede gezin? Hoeveel gevallen van mishandeling komen hier voor? Helaas te veel.
Gelukkig heeft men nog zijn eigen ironie, wat leidt tot zelfbehoud..
Ik heb de jongens maar "mucha plata" gegeven, zoals verwacht werd, om wat te kunnen eten.

Bijkomend effect was dat ineens iedereen weet wie ik ben, omdat ik op het grote plein heb geroepen dat ik Holandesa ben. Op straat fluisteren de jongens achter me: holandesa, holandesa en vrouwen glimlachen, omdat ik de jongen in het rokje "señorita" noemde. Een gesloten gemeenschap opent zich wel een keer,men moet alleen even wennen aan mijn rare blonde hoofd!

ps: morgen op weg naar Huancayo, de faam is verworven.

De reis van Hiawata

2007-11-07T13:56:00.000-08:00

Asháninka kind

Hierboven zien jullie een lid van de Asháninka-gemeenschap.
Gisteren heb ik een jungle-tour gedaan. Met een groep peruaanse toeristen hebben
we het begin van het oerwoud bezocht. We hebben gewandeld door een beschermd natuurgebied. Er groeiden papaya´s, mango´s en groene sinaasappels. Verder in het
woud kon je de mooiste planten bewonderen en kleurige vlinders bekijken.
Hierna was ik met nog een meneer de held van het stel, omdat ik me in mijn bikini
onder een waterval begaf.
Na deze route zijn we naar een indígena gemeenschap geweest. Ik voelde me zeer
bezwaard als antropoloog, omdat ik bovenstaande kledij aankreeg, een pluim op
mijn kop kreeg en op elke wang een paar strepen had. Hierna moesten we met de bevolking
dansen, terwijl de gids foto´s maakte. Het was een hele belevenis, maar ik voelde me
niet op mijn gemak. Natuurlijk was het de bedoeling dat we darna een ¨propina¨ gaven.
Dit hebben we braaf gedaan, nadat er likeur was gekocht en nadat ik twee scherpe foto´s
van de boa constrictor in een kooi had gemaakt. Ook andere dieren in kooitjes waren
voor de toeristen bestemd. De kinderen van de gemeenschap konden hun kostuum weer
uittrekken en gingen weer verder voetballen in hun korte broek. Ze beeldden zich vast in dat
ze Farfán waren, de voetballer van PSV waar iedereen over praat, omdat hij uit Peru komt.
Dat ik dit niet wist leverde een nogal hilarische situatie op in Huaraz, omdat ik aan een
man vroeg of hij Farfán kon aanwijzen op de televisie. Ik verwachtte een Peruaans uitziende
man met wat indiaanse strekken, zal ik maar zeggen. Tot mijn verbazing leek hij meer op
een Afrikaan en dit liet ik blijkbaar iets te duidelijk merken toen ik zei dat hij supernegro was.
De man moest hard om mij lachen, omdat dit natuurlijk geen uitspraak is die men zomaar doet.
Ik probeerde hem nog uit te leggen dat het in geen geval een disriminerende connotatie had,
maar het was al goed, hij begreep me wel.
Het bezoek aan de Asháninka´s vond ik dus wel bijzonder, maar ik vraag me nog steeds af of ze niet beter af zijn zonder toeristen. De Peruanen moesten hard lachen toen ze hun ´apepakje´ aankregen en dat vond ik wel een beetje vervelend. Aan de andere kant is het een bron van inkomsten en je kan niet verwachten dat de gemeenschap afgezonderd blijft. De kinderen gaan immers ook met de bus naar school in de stad.
Hier in Tarma is de bevolking erg stug t.o.v. toeristen. Ik ben ook de enige toerist in de stad.
Er schijnen wel wat Duitsers te zijn die vrijwilligerswerk doen, maar mijn Spaans is beter zei een winkelier!! In Huaraz wilde iedereen met me praten en hier bijna niemand. Het schijnt typisch te zijn voor de mensen die uit de bergen komen. Morgen ga ik met een andere georganiseerde reis een tocht langs bergdorpjes maken. Misschien is de groep net zo leuk, want gisteren werd ik na een tijdje wel geaccepteerd door de medereizigers. Ze trakteerden me zelfs op sap en wilden alles weten over Holanda. De gids was ook vakkundig en gaf me een omhelzing na de tour. Dit vond ik nogal wat, want ze zijn hier muy frios. De Nederlanders zijn werkelijk een openhaard vergeleken bij deze mensen. Vrijdag naar Oxapampa, dat is een Oostenrijkse kolonie meer richting het oerwoud. Zometeen ga ik maar even naar de bakker en op de markt hebben ze heerlijke vruchten. Foto´s van mensen maken durf ik nog niet zo goed, ik geloof dat het niet erg op prijs wordt gesteld, dus ik laat iedereen maar in zijn waarde. XXX Rosalie

rosalie verder op pad

2007-11-03T15:40:00.000-07:00

Morgen vertrek ik naar Lima. Dario gaat rustig op weg met de bus die in de modder
blijft steken en ik zie hem weer in Cuzco. We hebben even overlegd en ik ben dus
een stuk minder avontuurlijk en iets meer gewend aan comfort. Aangezien ik
niet een gevaarlijke weg met modderglijbanen wil nemen in dit regenseizoen ga ik maar
even mijn eigen tuttige vakantie houden haha!! Huancayo ligt op de grens van het
regenwoud en de andes en daar blijf ik een tijdje. Dan reis ik af naar Ayacucho en vanuit daar
wil ik naar Cuzco. Daar aangekomen wacht ik op Dario en dan gaan we weer verder.
Dussss... de reis gaat verder en ik hoop veel moois te zien en leuke mensen te ontmoeten.
Bovendien zal ik mijn best doen om vaker iets op het blog te plaatsen als ik even tijd heb.

Nog een paar ervaringen:
Met Halloween omringd worden door 40 kinderen, omdat we snoepjes hadden en daar kom je dus niet meer vanaf!!!
Op de foto met een schoolklas waarvan elk kind afzonderlijk een foto met ons wil. Dit kan
big business worden! Un foto un sol!!
Met de gids bovenop de berg Pastoruri en op de foto met een sneeuwpop, 5000m hoog!
Dario geeft zijn sokken aan een herder zonder schoeisel en bedenkt achteraf dat daar
500 dollar in zat. Deze man kan nu een hoop nieuwe ezels kopen.
De uitlaatgassen zijn niet te harden, ik wil een Michael Jackson kapje kopen.
Rosalie die voor de tachtigste keer haar hoofd stoot in een `collectivo´ (taxibusje)

Een dikke kus!!! Rosalie

Weer terug in Peru....

2007-11-01T16:35:00.000-07:00

huis Mirella
Chan Chan
Ik in de bar...
Jane in het oerwoud
Laguna en Peru

Lukt nog niet helemaal, die foto´s...

We zijn weer terug in Peru.

Goed en slecht nieuws. Dario is gevallen en had al last van zijn rug.

Hij heeft een soort hernia en daarom moet hij rustig aan doen.

Ze hebben hem in het ziekenhuis een korset gegeven en eigenlijk kan

hij nu wel weer alles. Gisteren wilde hij alleen op een paard gaan

zitten, maar dat leek mij dus niet zo´n goed plan.

In het weekend zakken we af naar het zuiden om uiteindelijk in Cuzco uit te komen.

Ecuador was echt superleuk. De natuur is daar echt heel mooi en ik heb geraft.

We hebben een vulkanische lagune gezien. In Peru hebben we ook een lagune

bezocht en we hebben een 5 uur lange tocht door de bergen gemaakt.
Gisteren waren we in Chavin. 3 uur heen en 3 uur terug opgepropt in een busje

met een hele groep scholieren. We hebben ongeveer 1 uur naar de strenge

gids geluisterd en het andere uur hebben we besteed aan het poseren voor

de kinderen, zodat ze een foto met ons erop hadden.

Ik moet nu gaan, Dario wacht. Jammer van Jan Wolkers trouwens,

vond zijn kinderen vooral leuk, misschien kunnen die zijn werk voortzetten!

Ps: Maud, heel erg gefeliciteerd met je nieuwe huis!!

Leetje een fijne verjaardag.

Hola mis amigos,

Ayer Chavin con una clase de alumnos del secundario....k si cansa ehhh..

Todos querian una foto con nosotros.

Ayer Halloween, todos los niños pequeños nos pidieron dulces.

Ecuador de puta madre..es un país muy bonito!

Ahora seguimos aki en Huaraz unos días y luego vamos al sur tranquilamente

hacia Cuzco.

Un abrazo!

Radiobemba Radiobemba!!!

2007-10-17T13:17:00.000-07:00

Best een werk nog, een pagina bijhouden. Het is vooral lastig als je 20
uur in de bus zit... Nu heb ik even tijd, we zijn in Zuid-Ecuador.
De italiaanse vriendin van Dario waarbij we logeerden in Peru moest naar Noord-Peru
om zaken te doen en daarom zijn we "even" overgestoken.
Een lange reis was het wel, want er gaan alleen maar bussen en ze zijn niet allemaal comfortabel.
De mensen zijn heel aardig en zeer nieuwsgierig. Iedereen vraagt wat je hier doet en
waar je heengaat. Wel machista´s hoor..ik zie er natuurlijk ook uit als een gringa, maar dat ik
een alien was heb ik sinds een paar dagen pas ontdekt. Niet zo gek trouwens, de mensen
die in de bergen van Peru leven denken dat er vliegende schotels rondvliegen.
Het is daar echt de "campo", met veel mestizo´s die in huisjes van klei leven. Ze kwamen
mij en de nieuwe kippen even bekijken. De vraag bleef waarom ik zo groot was. Nu
denken ze dat veel melk drinken helpt om groter te worden, omdat ik gezegd heb dat we dat in Holland veel hebben. Dat het misschien iets genetisch is, was een beetje lastig uit te leggen.
Vanochtend heb ik de nagels van een meisje gelakt in de bus. Van haar accent begreep ik
niet veel, maar het was een mooie kleur en ze vond dat ik het heel goed kon. (In een
schuddende bus???). Dario is verliefd geworden op een Lama toen we in Huaraz waren,
ze heet Rosalita. Hij hoopt dat zijn toekomstige vriendinnetje net zo zacht kan zijn. Volunteers??
Volgende keer misschien wat foto´s, weet nog niet zo goed hoe dat moet. Ik houd jullie op de hoogte. Groetjes, Rosalie

Para mis amigos espanoles: Estoy bien!!!! La proxima vez os escribo en vuestro idioma. besos..

rosalie als milkameisje

2007-10-08T14:53:00.001-07:00

Dacht ik dat ik ff rustig een siesta kon houden, maar nee...
Dario neemt ook fotos van alles. Kan wel in de reclame zo!

2007-10-01T05:56:00.000-07:00

Hallo iedereen,

Welkom op mijn blog. Natuurlijk hadden jullie niet gedacht dat ik zo
geavanceerd bezig was, maar op aanraden van Bertus ben ik toch
maar eens gaan kijken hoe het moest.

Hopelijk zijn jullie tevreden met mijn input, normaal ben ik
namelijk niet zo e-mail trouw. Ik zou het ook leuk vinden
als jullie wat bijdragen af en toe (voel je niet verplicht).
Tot snel ziens weer in januari, dan komt iedereen
mijn verjaardag vieren denk ik (party, party). Groetjes, Rosalie